O tym, że wszystko płynie. Albo rośnie. A czasem jedno i drugie.

poniedziałek, sierpnia 07, 2017

7.58. Stoimy z Fruzią w recepcji Różowej Chmurki. Jak zwykle jesteśmy jednymi z pierwszych duetów rodzic-dziecko czekających aż punktualnie o ósmej personel Różowej otworzy przed nami wrota dziecięcej przechowalni. Jeden z niecierpliwych przedszkolaków naciska dzwonek. Świdrujący dźwięk rozlega się chyba w całej okolicy, mama impulsywnego małolata karci go spojrzeniem. Śmiać mi się chce na myśl o tym, co w tej właśnie chwili, dwie minuty przed godziną zero, musi dziać się w staff roomie.
- Chwila, mamy jeszcze całe dwie minuty - mówi zapewne spokojnie któraś z opiekunek, zawiązując sobie przedszkolny uniform wokół talii. Ten, w którym dziewczyny wciąż wyglądają jak kelnerki z amerykańskiej jadłodajni lat pięćdziesiątych. - Poczekają.
To o nas, rodzicach kłębiących się w poczekalni.
- Och, niech spadają - dodaje wściekle Plotkara. - Przecież wiedzą, że otwieramy o ósmej, po jaką cholerę znów wydzwaniają wcześniej?? A poza tym, nie rozumiem, jak ktoś, kto mieszka tuż za rogiem, może codziennie przyprowadzać dziecko PRZED ósmą, skoro wie, że będzie musiał poczekać te dwie, trzy minuty przed drzwiami??
(For fuck's sake. Na pewno doda 'for fuck's sake!')
Teraz ta mieszkająca za rogiem to ja. Zawsze na posterunku tuż przed. Bawi mnie myśl, jak bardzo muszę denerwować Plotkarę samym faktem grzecznego stania w korytarzu.

Opieram się o ścianę, wzrokiem wędruję po twarzach bobasów, toddlerów, przedszkolaków i szkolniaków, którzy w jednej z sal Chmurki, niczym w polskiej świetlicy, czekają na rozpoczęcie zajęć w przyległej podstawówce. Sporo nas tu dzisiaj, jak nigdy.
Połowę drzwi tarasuje chłopiec na wózku inwalidzkim. Ma nogę w gipsie. Siedzi bokiem do mnie i wciąż się wierci, więc nie widzę dokładnie jego twarzy. Rozmawia jednocześnie z dwoma kolegami.
- Jest złamana - mówi jeden z nich do drugiego z przejęciem. - Masakrycznie złamana!
Patrzę na połamańca, który raptem nawet z profilu wydaje się jakiś taki znajomy... Hm.. Ja go muszę znać... Tak, na pewno skądś go znam... Nie mam pojęcia skąd, ale zaczynam skanować twarz młodego milimetr po milimetrze.
 I nagle już wiem. No jasne, on był w pre-school, kiedy zaczęłam pracę w Różowej! Taki żywy, wesoły, wciąż gadający (o-boże-ile-on-gadał!) chłopiec. Ma na imię... no kurczę...mam to na końcu języka... Martin? Nie... George? Eee... nie, nie pamiętam, ale jego brat to chyba... nie, na pewno... jego brat to...
Patrzę odruchowo na jednego z chłopców rozmawiających z tym na wózku. I doznaję wstrząsu.

Lucas!

Przecież to Baby Lucas!

Baby Lucas, który rozkochał mnie w sobie już podczas mojej pierwszej wizyty w Różowej. Wtedy, kiedy jeszcze nie wiedziałam, czy dostanę tę pracę. Ten Lucas na małych, tłuściutkich nóżkach, łobuz jakich mało, który kiedyś zwiał nam do plastikowego domku w ogródku, rozebrał się do naga i rozbawiony czekał, aż go znajdziemy. Ten Lucas. Baby Lucas.

Nie mogę w to uwierzyć. Mam przed sobą wysokiego sześciolatka, który w zasadzie w niczym nie przypomina tamtego bobasa. Teraz już wiem, że to on, bo obok siedzi jego brat, a do tego, co dopiero teraz zauważam, wciśnięta  w kąt recepcji stoi jego mama - wciąż w tym samym charakterystycznym uniformie służb specjalnych, po którym rozpoznawałyśmy ją z daleka.

Lucas, jego wciąż-nie-pamiętam-jak-ma-na-imię brat oraz ich mama pięć lat później.

Pięć lat to pestka. Pięć lat to nic naprzeciw wieczności. 1825 dni. Nie tak znowu wiele. Mniej więcej tyle, co nasz pobyt tutaj.

A ile się wydarzyło!

Pięć lat tutaj to w sumie osiem różnych miejsc pracy, dwie przeprowadzki, cztery in vitro, jeden proces adopcyjny, jedno dziecko, kilka dziwnych kolorów włosów, jedna grzywka, powrót za kółko, trudno-policzyć-ile lotów tam i powrotów tu. Dużo.

Ale pięć lat rozwoju od niemowlęcia do ucznia to cały kosmos. Miliard nowo nabytych umiejętności, tysiące wdrukowanych w młody umysł zasad, norm i przekonań. Przemiana z jajka w kurę. I to wszystko tuż pod naszym nosem, codziennie, w każdej chwili.

Czasem mam wrażenie, że nic się nie dzieje. No nic, panie, nuda, piwko pijemy. Same old, same old. I że to tylko jeden z wielu tak podobnych do siebie poniedziałków. A tymczasem dziś Fruzia po raz pierwszy odpowiedziała w przedszkolu na bardzo podchwytliwe pytanie:
- What's your dog's name?
- Rudolf - odrzekło rezolutne dziecię.
W domu zapytałam ją więc, jak ma na imię jej mama, skoro taka jest wszystkowiedząca. W odpowiedzi Tasman wrzasnęła przejęta:
- Mummy!
I rzuciła mi się na szyję. Zapewne porażona własną mądrością.

Nie będzie już drugiego takiego poniedziałku.

You Might Also Like

14 komentarze

  1. Nic dwa razy się nie zdarza. ...

    OdpowiedzUsuń
  2. Nic dwa razy się nie zdarza. ...

    OdpowiedzUsuń
  3. To ten Lucas,który ma w przyszłości łamać niewieście serca? i od którego wzięła się pewna nazwa? :-D. tak tak po dzieciach widać jak ten czas leci.. zobacz niedawno urodziły się nasze Córcie a już zaraz za momencik będą dmuchały trzecią świeczkę na urodzinowych tortach! ehh nic dwa razy się nie zdarza...Buziaki! :*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tak, ten, masz świetną pamięć, Nicole!

      No właśnie, to jakieś szaleństwo, z trudem przypominam sobie, że Fruzia kiedyś budziła się w nocy na mleko. To trwało chyba dwie sekundy. Ech, żeby tak jeszcze raz...!! :-)

      Usuń
    2. Pożyczę Ci Kasię, tylko na jeden tydzień - a niech będzie dorzucę podgrzewcz i jej ulubioną butelkę, żeby łatwiej było. Tak, Kasia NADAL wstaje na mleko ok. 3-4 rano

      Usuń
    3. Serio? Ależ ma hart ducha! Że jej się chce! (Bo że Tobie nie, to pewne ;-))

      Usuń
  4. Tak, fajne są te zmiany i możliwość ich obserwowania, a jeszcze fajniej jak się w nich uczestniczy :)

    OdpowiedzUsuń
  5. No bo jak moze miec na imie Mama, oczywiscie, ze Mummy, nie ma innej mozliwosci :)) Kochany Tasman ♥♥♥
    I zeby nie bylo, tam gdzie Ty wiesz a my rozumiemy cigle sucho... hmmm...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Star i Sonia, zerknijcie gdzie trzeba:-)

      Usuń
    2. O jezu kolczasty juz letem :)))))

      Usuń
    3. Och ten Tasman ❤😍❤😍

      Usuń