O różnych formach ekspresji

środa, kwietnia 12, 2017

To oczywiste, że nie pamiętam, jaka byłam w jej wieku. Mamuśka twierdzi, że grzeczna, pogodna, zawsze ze wszystkiego zadowolona. Godzinami potrafiąca bawić się w swoim własnym towarzystwie. "Jak cię włożyłam do łóżeczka z zabawkami, to tak się bawiłaś, dopóki cię stamtąd nie wyjęłam." I to ostatnie jakby zgadza się z późniejszą, moją własną już opowieścią. Bo początek mojej pamięci to ja wtedy zupełnie taka jak ja teraz. Introwertyczka z tendencjami do ekstrawertyzmu, choć na podatnym gruncie ekstrawertyczka z introwertycznymi skłonnościami. Co zrozumiałam dopiero pod koniec trzeciej dekady życia, a może nawet dopiero na początku czwartej.

Lubiłam przeskakiwanie pod kręcącym się sznurkiem. Skakanie w gumę, w pojedynkę najlepiej. Huśtawki, choć nigdy nie pretendowałam do tytułu królowej wysokości. Sporty zespołowe czasem, z siatkówką było mi dobrze, choć nigdy na zawodach. Ciężar odpowiedzialności za własne błędy, które przekładały się na straty dla całej drużyny, kompletnie mnie rozbijał. Książki, numer jeden od zawsze, na zawsze. Dzięki nim bywałam w kilku światach równoległych naraz. Klocki. Łamigłówki, zagadki i rebusy rozwiązywane wieczorem w łóżku lub w klasie, w zeszycie ćwiczeń. Kolorowe pinezki wbijane w plastikową tarczę z dziurkami, tworzące symetryczne lub niekoniecznie wzory. Zdolności w tym zakresie brakowało, ale do dziś mam słabość do tego typu gier. Lalki owszem, jakieś ukochane były, ale nie potrafiłam z nimi długo. Herbatki, zabawa w dom, ty mama, a ja córka, a teraz pobawmy się w sklep - mało tego w mojej pamięci. Jakbym jakaś mało kreatywna była. Przyjaciółka jedna, względnie dwie, choć na brak koleżanek nigdy nie narzekałam. Dzienniki pisane pod kołdrą i chowane na dno szuflady, żeby tylko nikt nie znalazł, bo o mój boże, to dopiero byłby wstyd! Pierwszy wpis z 1989 roku. Odgrywanie scenek i teatrzyków ad hoc dyktowanych własną wyobraźnią wychodziło mi kiepsko, ale niechże ktoś wręczył mi scenariusz, słowo już powstałe, które miało ze mnie wybrzmieć, wyjść wraz z gestami i intonacją, a już wiedziałam, jak powinno być. I tupałam nogą tam, gdzie słowo się złościło, marszczyłam brwi, grymasiłam, mizdrzyłam się przed lustrem jako zła siostra Kopciuszka. Recytowałam "Śmierć Pułkownika" z taką siłą, że koleżanki prawie mi się popłakały w ławkach. A jednocześnie, kiedy na luźniejszych lekcjach graliśmy w kalambury, nie potrafiłam nic. Czułam się śmiesznie zażenowana, usiłując odegrać scenę brania prysznica na angielskim. I strasznie wyczerpana próbą ukrycia tego wstydu. Dziś, bogatsza o wiedzę o samej sobie, dobrze się bawię, pokazując moim uchodźcom znaczenie angielskich zwrotów. Samoświadomość to naprawdę pożyteczne narzędzie.

Przyglądam się jej kątem oka. Często. Zaśmiewamy się bezgłośnie z tego, jak mową ciała wyraża wszystko. Jest taka inna niż ja wtedy, choć podobno łączy nas pogoda ducha. Dwa lata, dwa miesiące, wciąż trzy poprawnie wymówione słowa na krzyż. Tych, których nawet się nie domyślamy, jest całe mnóstwo, chińczyzna absolutna. A komunikacja płynna, przejrzysta i całkowicie czytelna. Bo jej narzędzia do porozumienia to nie słowa, a gest, mimika, ruch i spojrzenie. Co w środku, to na zewnątrz, bez tego mogłoby ją rozsadzić. Nosi lalki, całuje, głaszcze, przytula, klepie po pleckach, tak jak my ją. Długo potrafi serwować kawkę w filiżance lego duplo, sadzać miniaturowe postacie na białym sedesie. Wchodzi w swoją rolę cała, jakby w zgodzie z buddyjskim tu i teraz. Na dźwięk muzyki jej ciało samo zaczyna się ruszać, nawet przez sen, automatycznie i bez udziału świadomości. Nie ma czasu na nudne powtarzanie fraz, szybciej będzie złapać tatę za rękę i poprowadzić go do drzwi, pokazując z przejęciem, że pora na sesję w ogródku. Wiosna, kochani, trzeba pobiegać, zamiast siedzieć z nosami w książkach. Potrafi przekonywać tak sugestywnie, że człowiek się nabiera na tę jej argumentację, chwilę później ze zdumieniem stwierdzając własną przegraną w debacie z toddlerem.

Zastanawiam się, czy za trzydzieści lat odnajdzie w tym, jak widzę ją dzisiaj, cząstkę przyszłej siebie. 

You Might Also Like

3 komentarze

  1. Fruzi może będzie umysłem typowo scisłym, więc takimi "drobnostkami" jak szeroki wachlarz słów nie warto zawracać sobie głowy :) Wy ją rozumiecie, cała rodzina, inne dzieci, panie żłobczanki (no co jak są przedszkolanki to i żłobczanki nie? ;) i to najważniejsze.
    Pierwsza częśc bardzo zgadza się ze mną samą. A czy moje dziewczyny są podobne do mnie? Martyna tak, zdecydowanie jest, Kasia to stworzenie z kosmosu :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Wesołych Świąt Wielkanocnych, smacznego jajka, szalonego i wyjątkowo mokrego śmigusa-dyngusa oraz samych słonecznych i cudownych dni :*

    OdpowiedzUsuń
  3. Ja kiedy wspominam własne dzieciństwo i czasy nastoletnie mogę powiedzieć o sobie tyle, że byłam...specyficzna i chodząca zawsze własnymi ścieżkami. Tak mi zostało - i chwała za to temu "czemuś", co nade mną czuwa ;) I w sumie tego bym życzyła również mojemu dziecku - niech będzie nawet i dziwne, ale w zgodzie ze sobą :) To najważniejsze !

    Buziaki dla Was - i najlepsze życzenia, choć już po świętach :*

    OdpowiedzUsuń